BiggiMaus.

Halló, Internet! Hér er tónlistarsagan mín.

Ég heiti Birgir Örn Steinarsson en Biggi Maus er listamannsnafnið sem þjóðin gaf mér. Ég fæddist 17. maí 1976 í Reykjavík og ólst að mestu upp sem blokkarbarn í Árbænum.

Pabbi minn var trommari í ballbransanum og tónlist var því alltaf stór hluti af heimilislífinu. Það kom því fáum á óvart þegar ég, tíu ára gamall, bað um minn fyrsta skemmtara í jólagjöf. Fyrir valinu varð Casio SK-5, lítið en stórmerkilegt hljóðfæri sem innihélt meðal annars trommuheila og einfaldan sampler. Það var með þennan skemmtara í höndunum sem ég áttaði mig á því að ég ætti auðvelt með að semja mín eigin lög.

Fljótlega eftir það byrjaði ég að læra á píanó en eldri bróðir minn, Viktor, fór að læra á gítar.

Þegar við vorum komnir á unglingsárin gengum við í okkar fyrstu hljómsveit. Rétt eins og pabbi var þetta ballsveit. Þrátt fyrir að vera langyngstur í bandinu tókst mér að sannfæra hina um að spila líka eitthvað af lögunum mínum. Það fannst mér langmest spennandi. Hinir höfðu hins vegar meiri áhuga á að hamast við að spila lög eftir aðra og reyna að maka krókinn á ballmarkaðnum.

Ég var þrettán ára og nýbúinn að uppgötva pönkið í gegnum kvikmyndina Rokk í Reykjavík. Um svipað leyti heillaðist ég af hljómsveitum á borð við The Cure, Joy Division, Violent Femmes og Pixies.

Það var ekki aftur snúið. Ég átti aldrei eftir að starfa í ballsveit aftur.

Um svipað leyti byrjaði ég líka að stelast í gítarinn hans bróður míns þegar hann var ekki heima.

Apríl 1993 – Maus verður til

Skömmu eftir að við byrjuðum í Menntaskólanum við Sund ákváðum ég og vinur minn, Eggert Gíslason, að stofna hljómsveit. Hugmyndin var einföld: Við ætluðum að einbeita okkur að frumsaminni tónlist í anda þeirra hljómsveita sem við elskuðum. Eggert myndi spila á bassa og ég á gítar.

Markmiðið var ekkert sérstaklega hógvært. Við ætluðum að vinna Músíktilraunir árið eftir.

Fyrstu æfingarnar fóru fram í apríl 1993, inni í stofu á heimili Eggerts í Melbænum í Árbæjarhverfi.

Fljótlega benti vinur okkar, Curver Thoroddsen, okkur á kauða úr Vesturbænum sem væri með rétta lúkkið, hefði áhuga á gamla íslenska pönkinu og ætti þar að auki flottan gítar og magnara. Ég hringdi í Pál Ragnar Pálsson og hann var kominn í hljómsveitina áður en símtalinu lauk.

Við prófuðum þó nokkra trommuleikara og nokkra söngvara áður en Eggert benti okkur á að við þekktum nú þegar frábæran trommara úr Árbænum. Þannig varð Daníel Þorsteinsson síðastur til að ganga til liðs við okkur. Danni lyfti bandinu strax upp á næsta stig.

Fyrstu tónleikarnir okkar voru í júní 1993, á Óháðu listahátíðinni sem haldin var í Faxaskála, einhvers staðar á milli þess sem Edition-hótelið og Harpa standa í dag.

Þá hét sveitin Slip en í ágúst sama ár vorum við búnir að taka upp nafnið Maus. Hugmyndina átti Danni, sem hafði séð nafnið framan á myndasögu eftir Art Spiegelman.

Þegar við skráðum okkur til leiks í Músíktilraunum 1994 voru allir textarnir okkar orðnir íslenskir og við farnir að tileinka okkur íslensku merkingu orðsins maus, sem þýðir að gera eitthvað sem tekur athygli og tíma. Okkur fannst það smellpassa.

Þrátt fyrir að eiga enga vini til að hópa saman í salnum á Músíktilraunum tókst okkur samt að sigra.

Fljótlega eftir sigurinn var okkur boðið að taka þátt í safnplötunni Smekkleysa í hálfa öld, sem kom út á þjóðhátíðardag Íslendinga, 17. júní 1994.

Þetta fannst okkur einstaklega spennandi. Smekkleysa var í eigu meðlima Sykurmolanna, en þar voru meðal annars hetjurnar okkar úr Þeysurunum, Purrki Pillnikk og Tappa Tíkarrassi, sem við höfðum fyrst kynnst í Rokki í Reykjavík.

Safnplatan er líka merkileg fyrir þær sakir að á henni er að finna fyrstu útgefnu lög Maus, Sigur Rósar og Ununar.

Við lögðum fram lagið „Skjár“ og gerðum óvart tónlistarmyndband sem tókst að verða bannað á RÚV fyrir guðlast.

Ekki amaleg byrjun.

Nóvember - 1994 - Allar kenningar heimsins... og ögn meira

Þetta varð upphafið að samstarfi okkar við Smekkleysu, sem gaf út fyrstu breiðskífuna okkar, Allar kenningar heimsins... og ögn meira, á geisladiski 4. nóvember 1994.

Platan var hljóðrituð fyrir hljóðverstímana sem við höfðum fengið í verðlaun fyrir sigurinn í Músíktilraunum. Platan var að mestu hljóðrituð í Stúdíó Sýrlandi með Jóni Skugga um sumarið 1994, en einhverjar upptökur fóru fram í Studio Gný. Við sömdum um það að fá að vinna á nóttunni og fá því að vera 48 næturtíma í stað 24 í dagtíma. Geisladiskurinn vakti þó nokkra athygli í fjölmiðlum þetta árið og seldist sæmilega. Eintök eru ófáanleg í dag og platan er ein þeirra sem hefur aldrei séð endurútgáfu á vínyl.

Nóvember 1995 - Ghostsongs

Þegar kom að því að fjármagna upptökur á næstu plötu var Smekkleysa hins vegar ekki tilbúin að leggja okkur lið.

Á þessum tíma var rándýrt að hljóðrita plötur og engin leið fyrir blokkarbörn úr Árbænum að galdra fram aukasjóði fyrir slíku.

Til allrar lukku bauð Steinar Berg okkur útgáfusamning hjá fyrirtæki sínu, Spori.

Önnur breiðskífan okkar, Ghostsongs, var hljóðrituð um haustið og kom út í byrjun nóvember 1995. Platan var tekin upp í Grjótnámunni af Páli Borg sem átti eftir að vinna meira með sveitinni seinna. Þrátt fyrir að ég söng alltaf lögin á íslensku á tónleikum, krafðist Steinar Berg þess að þau yrðu á ensku á plötunni þar sem hann hafði trú á því að hann gæti selt þessa tónlist erlendis. Á plötunni vorum við byrjaðir að leika okkur við að blanda íslenskum pönkáhrifum við einhvers konar íslenska þjóðlagahefð. Útkoman var mjög þung og myrk. Við vorum mjög ánægðir með niðurstöðuna.

Þótt hún seldist verr en frumraunin er óhætt að segja að hún hafi skilið eftir sig spor í íslensku tónlistarlífi. Meðlimir þungarokksveitanna Mínus og Sólstafa hafa til dæmis sagt mér að platan hafi haft mikil áhrif á tónlist þeirra.

Það þykir mér vænt um.

Nóvember 1997 - Lof mér að falla að þínu eyra

Sumarið 1997 var óskað eftir því að við skiluðum inn lagi fyrir kvikmyndina Blossa. Við höfðum þá um vorið samið lag sem okkur fannst nokkuð grípandi. Textinn fjallaði auk þess um möguleg áhrif splunkunýs fyrirbæris á samskipti fólks.

Lagið hét „Égímeilaðig“ og varð fyrsti stóri slagarinn okkar þegar það kom út um sumarið.

Um svipað leyti hafði vinkona okkar úr Árbænum, fyrirsætan Elísabet Davíðsdóttir, eignast nýjan kærasta sem hún var spennt að kynna okkur fyrir.

Það var Roger O'Donnell, hljómborðsleikari The Cure, sem hún vissi vel að væri uppáhaldshljómsveitin mín allra tíma.

Eftir að hún kynnti okkur bað Roger um demó til að prófa að spila yfir. Við sendum honum lögin „Poppaldin“ og „Tvíhöfða erindreki“. Hann stráði töfradufti sínu yfir þau og sendi okkur aftur.

Þriðja platan okkar, Lof mér að falla að þínu eyra, var hljóðrituð í september 1997, kom út í nóvember sama ár og seldist í gull. Platan var hljóðrituð og mixuð í Grjótnámunni af Þorvaldi Bjarna Þorvaldssyni sem hafði gert garðinn frægan með Todmobile. Það var hugmynd Steinars Berg að fá til liðs við okkur hetju úr poppheimum sem hafði sjálfur reynslu úr gamla pönkinu. Roger eyddi fjórum dögum með okkur í hljóðverinu og spilaði inn á flest lög plötunnar. Hann krafðist þess svo að við myndum mastera plötuna í Metropolis í London þar sem Tim Young sá um lokafrágang.

Það er eiginlega ótrúleg staðreynd að sex af tíu lögum plötunnar rötuðu inn á Íslenska listann, sem var þá stærsti vinsældalisti landsins.

Vorið eftir vann Maus Íslensku tónlistarverðlaunin sem hljómsveit ársins. Við höfðum verið tilnefndir í flestum öðrum flokkum en þessi var einn af fáum þar sem Björk eða platan hennar Homogenic var ekki keppinautur.

Nóvember 1999 - Í þessi sekúndubrot sem ég flýt

Tveimur árum síðar gáfum við út plötuna Í þessi sekúndubrot sem ég flýt og náðum með henni að halda okkur á floti í meginstraumnum um stund til viðbótar. Platan var okkar fyrsta sem var hljóðrituð stafrænt en fram til þessa höfðum við einungis unnið með fjölrása segulband. Þetta þýddi að við gátum leyft okkur að flytjast á milli staða með upptökur. Platan er því hljóðrituð á nokkrum stöðum, þar á meðal í Stúdíó Sýrlandi, Grjótnámunni og útibúi Hljóðrita sem var þá í Túnunum í Reykjavík. Aftur fengum við Pál Borg með okkur enda einstaklega góður í samstarfi. Í þetta skiptið réðum við inn Daníel Ágúst Haraldsson sem söngpródúser. Einnig fengum við Samúel Jón Samúelsson til þess að semja og útsetja með okkur strengi fyrir tvö lög.

Á þeirri plötu er að finna þau tvö lög sem eru hvað oftast efst í streymi hjá Maus í dag, „Allt sem þú lest er lygi“ og „Kerfisbundin þrá“.

Á næstu Íslensku tónlistarverðlaunum fékk ég styttu fyrir textagerð og Danni fyrir trommuleik.

Júní 2003 - Musick

Þrátt fyrir vinsældirnar og viðurkenningarnar gekk okkur illa að fá útgáfufyrirtækið okkar til að fjármagna næstu upptökur.

Á þessum tíma höfðu orðið eigendaskipti á Spori, sem var nú komið undir Skífuna. Okkur leið eins og við værum neðstir í bunkanum og ákváðum því að losa okkur undan samningnum.

Um svipað leyti bauðst okkur að fara til Þýskalands til að hljóðrita næstu plötu. Þarlent fyrirtæki og færir upptökustjórar buðust til að fjármagna allar upptökurnar og láta okkur samt eftir helming eignarréttarins.

Fimmta plata okkar, Musick, var því hljóðrituð í Dortmund í Þýskalandi, undir upptökustjórn Jochen Naaf og Marcus Meyersiek. Var það einstaklega ánægjulegt ferli þar sem við leyfðum okkur að prufa okkur áfram með nýjar vinnuaðferðir. Ákveðið var að nýta stafrænu tæknina til fulls og er Musick því fyrsta Maus-platan þar sem er stuðst við click-trakk. Það gaf pródúzerum okkar áður óþekkt frelsi að vinna áfram með lögin að upptökum loknum. Strákarnir eyddu þremur vikum í Dortmund á meðan ég var viku lengur til þess að klára söngupptökur. Þetta var sumarið 2002. Við vorum engan veginn vanir því að sitja yfir og pússa upptökur of lengi en þjóðverjarnir tóku sér 6 mánuði í verkið. Platan var þannig tilbúin í byrjun árs 2003 en kom svo út þá um sumarið, um ári eftir að upptökur hófust. Í þessu millibilsástandi náðum við aðeins að fóta okkur upp á nýtt. Komumst í kynni við umboðsmenn erlendis sem á Íslandi. Bandið var orðið svoldið stórt þarna. Minnir að þetta hafi verið eina tímabilið sem við vorum t.d. með rótara.

Þegar kom að því að finna útgefanda á Íslandi var Smekkleysa aftur tilbúin til samstarfs, á sömu forsendum og þegar fyrsta platan kom út.

Musick kom út sumarið 2003 og fékk góðar viðtökur, bæði hjá gagnrýnendum og plötukaupendum.

Sköpunarferli Maus endaði á safnplötu

Ári síðar gáfum við út tvöfalda safnplötu á geisladiski sem hét Tónlyst / Lystaukar. Fyrir hana flugum við Jochen og Marcus til Íslands og hljóðrituðum tvö ný lög í Klink & Bank þar sem ég var með hljóðver ásamt Curver og Alison McNeil úr Kimono. Síðustu tvö lögin sem við unnum saman sem hljómsveit voru Over me, Under me og óútgefið lag sem heitir Cover my eyes. Það fyrra settum við á safnplötuna en hinir þrír tóku ákvörðun um að sleppa Cover my eyes af ástæðum sem ég hef aldrei skilið. Það lag er enn algjörlega óaðgengilegt í dag.

Fyrri diskurinn innihélt öll vinsælustu lög sveitarinnar, auk eins nýs lags, en sá síðari var stútfullur af áður óútgefnu efni.

Án þess að það hefði nokkurn tímann verið ákveðið lauk þar útgáfusögu Maus.

Sveitin fór í níu ára pásu eftir að Eggert tilkynnti okkur að hann og fjölskylda hans væru að flytjast til San Francisco um óákveðinn tíma.

Hlutirnir æxluðust þannig að við fjórir áttum ekki eftir að vera í sama herbergi næstu árin. Palli fór til Eistlands að læra klassískar tónsmíðar og Danni til Barcelona að læra grafíska hönnun.

Maus spilaði ekki aftur saman fyrr en árið 2013 og síðan þá höfum við aðeins æft og spilað gömlu lögin.

En þótt Maus væri komið í pásu var tónlistarævintýrinu mínu hvergi nærri lokið.

2004–2007 – London, The Bigital Orchestra og fyrsta sólóplatan

Þegar ljóst varð að Maus væri að leysast upp í einingar sínar var ég staðráðinn í að nýta það tengslanet sem sveitin hafði byggt upp í London og freista gæfunnar á nýjum slóðum.

Maus hafði í um tvö ár starfað með breskum umboðsmanni, Paul Ablett, sem hafði einhvern veginn heyrt af okkur. Hann hvatti mig til að flytja til London og halda áfram að vinna að tónlist þar.

Skömmu eftir að ég tók ákvörðunina bauðst mér húsnæði á ótrúlegum kjörum fyrir tilstilli vináttu okkar við meðlimi The Cure. Roger O'Donnell bauðst líka aftur til að spila á nýju plötunni sem ég var byrjaður að vinna að.

Ég tók því stökkið og flutti til London í september 2004. Þar kom ég mér fyrir í Blackheath-hverfinu, sunnan við Thames-ána.

Paul Ablett kom mér í samband við Tim Simenon úr Bomb the Bass, sem hafði áður stýrt upptökum fyrir meðal annars Depeche Mode, Neneh Cherry og Björk.

Helsti samstarfsmaður Tims á þessum tíma var Geoff Smith, piltur á mínum aldri. Saman tóku þeir að sér að leiða mig í gegnum upptökurnar á fyrstu sólóplötunni minni.

Vinnan hófst á Íslandi árið 2004 en ferlið reyndist einstaklega hægt, aðallega vegna þess hversu langan tíma öll ákvarðanataka tók.

Ég og Geoff sáum að mestu um upptökurnar í London og sendum þær síðan á CD-ROM-diskum til Amsterdam, þar sem Tim bjó. Það gat tekið hann einn til tvo mánuði að skila einhverju til baka.

Platan var loksins fullgerð í maí 2006. Við tóku nokkrar vikur af lögfræði fundum og leiðindum, sem var hlið af bransanum sem ég hafði aðeins fengið smjörþefinn af áður þegar þýskt publishing-fyrirtæki reyndi sitt besta til þess að hafa allan rétt af hljómsveitinni Maus. Ég hafði samband við Sigga Eggerts myndlistarmann og bauð honum að gera plötukápuna. Ákveðið var að platan fengi nafnið ID - sem er bæði tilvísun í persónuskilríki og hugmyndir Freuds um frumsjálfið. Það fannst mér smellpassa.

Á þessum tíma hafði ég meðal annars fengið mér vinnu á bar rétt handan við hornið frá íbúðinni minni. Barinn hét The Princess of Wales og þar kynntist ég heilmörgu ungu fólki sem var í tónlistarnámi við Trinity School of Music, skammt frá.

Einhvern veginn tókst mér að safna í kringum mig heilli hljómsveit til að flytja nýju lögin á tónleikum.

Við kölluðum okkur The Bigital Orchestra.

Hljóðfæraskipanin var allt önnur en ég hafði vanist. Þar komu saman rafhljóð, ásláttarhljóðfæri, fiðla, harmonikka, óbó, bassi, hljóðgervlar og gítar.

Liðsmenn voru Ben Chetwood, Ricardo Gosalbo, Iain Wilson, Jak Berry og Natalie Spicer. Í örfá skipti lék Tim Simenon með á samplera og triggera fyrir elektróník. Þegar við hituðum upp fyrir Kaiser Chiefs í Listasafni Reykjavíkur var Viktor bróðir minn einnig með á gítar. Þetta var hópur af áhugasömu ólíku fólki sem vildi bara sjá hvað þau gætu galdrað saman.

Á meðan við biðum eftir að Tim kláraði sína vinnu vorum við raunar komnir langt með að útsetja og hljóðrita efni á aðra plötu.

Fyrsta sólóplatan mín, ID, kom loksins út á vegum 12 Tóna í nóvember 2006.

Ég spilaði víða um London með nýju tónleikasveitinni minni og við fórum meira að segja í tónleikaferðalag til Ítalíu áður en við spiluðum í Listasafni Reykjavíkur á Iceland Airwaves-hátíðinni.

Erlendir blaðamenn hrósuðu frumleikanum og hugrekkinu í útsetningunum en sumir íslenskir blaðamenn voru heldur neikvæðari.

Platan fór undir radar þessi jól.

Ég elti síðan ástina heim um mitt ár 2007 og stofnaði fjölskyldu.

Upphaflega var planið að klára plötuna sem ég hafði unnið með The Bigital Orchestra. En því lengur sem ég var frá London, þeim mun augljósara varð að bandið myndi líklega aldrei spila saman aftur.

Ég sá heldur enga raunhæfa leið til að setja saman sambærilega hljómsveit á Íslandi og hætti smám saman að sjá tilganginn í því að klára plötu sem ég gæti síðan ekki flutt á tónleikum.

En lögin hurfu auðvitað ekki neitt. Til allrar lukku passa ég frekar vel upp á allt efni sem ég vinn. Ég hafði fengið alla liðsmenn The Bigital Orchestra í heimsókn til mín í hljóðverið hans Gísla Kristjánssonar í London og náð að taka slatta upp áður en ég flutti heim. Einnig fann ég æfingarsessjón fyrir Iceland Airwaves tónleikana sem höfðu verið hljóðritaðir í Arc Sound hljóðverinu í New Cross. Þær voru einungis í stereó og illa mixaðar. Með nýrri hljóðtækni sem gerði vart við sig í kringum 2022 gat ég nú aðgreint hljóðfærin af þeim upptökum og endurmixað upp á nýtt. Ég fann svo líka allar upptökurnar sem ég hafði gert í hljóðverinu hans Gísla. Hægt og rólega náði ég loksins að raða The Bigital Orchestra plötunni saman eins og hún hafði upphaflega verið hugsuð. Þannig æxlaðist það að ég gaf plötuna út á vínyl fyrir Record Store Day 2025 - 18 árum á eftir áætlun. Platan heitir Dead Pigeon Society og var aðeins pressuð í 100 eintökum.

2008–2020 – Króna, kvikmyndir og tónlistin sem fór í pásu

Sumarið 2008 var mig aftur farið að langa til að spila rokk.

Ég hafði samband við tvo félaga sem ég hafði kynnst í gegnum Maus á sínum tíma.

Annar var bassaleikarinn Hjalti Jón Sverrisson, sem við höfðum kynnst í heimsóknum okkar til Seyðisfjarðar. Hann hafði áður starfað með síðrokksveitinni Miri.

Hinn var gamli Maus-rótarinn Jón Valur Guðmundsson, sem gerði tónlist undir nafninu Bubble Boy og var auk þess trommari rokksveitarinnar Who Knew.

Þeir tóku vel í rokkkallið og sveitin Króna varð til.

Nafnið var vísun í efnahagshrunið sem hafði orðið nokkrum mánuðum fyrr.

Króna starfaði í um tvö ár og gaf út nokkur lög á Tónlist.is. Við spiluðum líka á tónleikum hér og þar um landið.

Það reyndist hins vegar aðeins flóknara að halda úti rokksveit þegar ungabörn voru komin á heimilin.

Sveitin flosnaði loks upp eftir að við misstum æfingarhúsnæðið okkar í Hafnarfirði. Um svipað leyti var bæði gítarmagnaranum mínum og hljómborðunum stolið.

Þar með hurfu nánast allar forsendur fyrir því að halda áfram að starfa í hljómsveit.

En sköpunarþörfin fann sér aðra farvegi.

Á þessum tíma var ég farinn að fá töluverða útrás fyrir hana með því að skrifa kvikmyndahandrit með vini mínum Baldvini Z. Saman unnum við að Vonarstræti, Reyni sterka og Lof mér að falla.

Á sama tíma var ég í BS-námi í sálfræði við Háskóla Íslands.

Tónlistin færðist smám saman aftar í forgangsröðina. Einu skiptin sem ég hugsaði eitthvað að ráði um hana voru þegar ég tók upp kassagítarinn heima.

Maus spilaði líka á einum til þremur tónleikum á ári og það nægði mér ágætlega.

Árið 2015 prófaði ég að gefa út tvö kassagítarlög, við lítil sem engin viðbrögð.

Eftir tvö ár í frekara sálfræðinámi í Kaupmannahöfn var tónlistarmetnaðurinn minn nánast alveg lognaður út af. Og þegar ég kom aftur heim og komst inn í tuttugu manna hópinn í meistaranámi í sálfræði við Háskóla Íslands virtist sú ákvörðun endanlega innsigluð.

Ég var sáttur við að vera hættur að gefa út tónlist.

Eða það hélt ég að minnsta kosti.

2021 – Tónlistin bankar aftur upp á

Í dag efast ég um að það sé yfirhöfuð hægt að taka svona ákvarðanir.

Því þótt ég væri ekkert sérstaklega að reyna að semja tónlist héldu ný lög áfram að birtast mér af og til.

Árið 2021 spurði mamma mig hvort ég væri hættur að gera tónlist.

Spurningin kom mér algjörlega í opna skjöldu.

Það var augljóst að henni fannst eitthvað óeðlilegt við að ég væri ekki lengur að sinna tónlistinni. Og þegar ég fór að hugsa málið vissi ég auðvitað sjálfur að ég átti heilan lager af nýjum lagahugmyndum.

Guð má vita að þessi steinbörn voru farin að valda mér depurð sem ég hafði fram að þessu ekki náð að koma í orð.

Þessi einfalda spurning frá mömmu varð því til þess að ég fór í óvænta sjálfsskoðun.

Ef ég ætlaði í alvöru að kalla mig tónlistarmann, þyrfti ég þá ekki að halda áfram að gefa út tónlist?

Á sama tíma áttaði ég mig á því að ég nennti engan veginn að byrja allt upp á nýtt. Enn einu sinni.

Ég ákvað því að gera litla tilraun.

Ég gaf sjálfum mér það í 45 ára afmælisgjöf að panta tíma í hljóðveri.

Síðan hringdi ég í eina bandið sem ég var enn að minnsta kosti örlítið starfandi í, Maus, og spurði félagana hvort þeir vildu gefa mér það í afmælisgjöf að mæta og hjálpa mér að hljóðrita eitt af nýju lögunum mínum.

Mér til mikillar ánægju samþykktu þeir það allir.

Saman hljóðrituðum við lagið „Fyrirgefning“.

Þegar það var tilbúið kastaði ég teningunum og leyfði hinum þremur að velja hvort þetta yrði upphafið að nýju tímabili hjá Maus eða endurvakningu sólóferilsins míns.

Niðurstaðan varð sú að sólóferillinn reis upp úr gröfinni í september 2021.

Næsta lag, „Please Don't Go“, kom út um ári síðar og rataði í annað sæti vinsældalista X977.

Allt í einu var ég kominn af stað aftur.

Og í þetta skiptið ætlaði ég ekki að hætta.

2022–2024 – Litli dauði og stóri hvellur

Eitt leiddi af öðru og boltinn fór aftur að rúlla.

Ég hafði flutt til Akureyrar og fór að svipast um eftir besta pródúsernum sem ég þekkti á svæðinu. Það var Toggi Nolem.

Hann hafði verið hluti af Skyttunum og gert frábæra hluti með Kött Grá Pjé.

Við ákváðum að gera saman plötu sem yrði eins konar óður til nýbylgjunnar sem varð til snemma á níunda áratugnum.

Við fengum fljúgandi byrjun.

Fyrsta lagið sem við gáfum út saman, „Má ég snúza meir?“, varð fyrsta lagið mitt til að ná efsta sæti vinsældalista. Það fór á topp Dominos-listans í lok janúar 2023.

Breiðskífan okkar, Litli dauði / Stóri hvellur, kom síðan út í júní árið eftir og fékk frábæra dóma tónlistargagnrýnenda.

Platan var valin breiðskífa vikunnar á Rás 2 og fékk glimrandi dóma frá Andreu Jónsdóttur og Arnari Eggert Thoroddsyni. Arnar sá einnig ástæðu til þess að nefna plötuna eina af Rokkplötum ársins í árlegu uppgjöri sínu hjá Morgunblaðinu þá um áramótin. Reykjavík Grapevine gerði plötunni mjög góð skil og gerði m.a. grein þar sem fjallað var um hvert lag fyrir sig. Ef árin hafa kennt mér eitthvað þá er að maður veit aldrei hvernig og bara hvort ný tónlist ratar sína leið. Ég var því gífurlega þakklátur fyrir slíkar móttökur.

Það var einstaklega ánægjulegt að finna að tónlistin ætti enn erindi, bæði við mig sjálfan og aðra.

En nú þurfti að finna leið til að koma henni almennilega á svið.

2024–? – Biggi Maus & MeMMM

Til að fylgja plötum eftir þarf maður hljómsveit.

Á Akureyri tókst mér að safna í kringum mig frábærri tónleikasveit sem fékk nafnið MeMMM.

Hópurinn er skipaður fyrsta flokks hljóðfæraleikurum og upptökustjórum:

• Hallgrími Jónasi Ómarssyni á gítar.
• Valgarði Óla Ómarssyni á trommur.
• Stefáni Gunnarssyni á bassa.
• Þorsteini Kára Guðmundssyni á hljóðgervla.

Samstarfið hefur verið einstaklega blómlegt og gefandi. Það er frábært að vera aftur orðinn hluti af starfandi hljómsveit, þar sem allir leggja sitt af mörkum og tónlistin fær að þróast í sameiningu.

Saman höfum við mótað okkar eigin samsuðu af indírokki og proggi, þar sem lögin fá að taka á sig nýjar myndir í lifandi flutningi.

Engir tveir tónleikar eru nákvæmlega eins.

Fyrstu útgefnu upptökurnar frá okkur komu snemma, eftir að okkur var boðið að taka þátt í tónleikaröð X977 sem hét Live in a Fishbowl.

Fljótlega fylgdu tvær smáskífur í kjölfarið: „Blóðmjólk“, sem kom út sumarið 2025, og „Bandalag dauðra dúfna“, sem kom út um haustið sama ár.

Þriðja smáskífa hópsins, „Vindurinn“, kom síðan út í kringum fimmtugsafmælið mitt í maí 2026.

Og nú er sköpunarorkan meiri en nokkru sinni fyrr.

Við vinnum að tólf laga breiðskífu sem mun eingöngu innihalda áður óútgefið efni. Það verður fyrsta eiginlega hljómsveitarplatan mín í 23 ár.

Stefnan er að hún líti dagsins ljós á seinni hluta ársins 2027.

Þegar ég lít yfir þessa sögu finnst mér eiginlega merkilegast hvað tónlistin hefur alltaf fundið leið aftur inn í líf mitt. Stundum hefur hún verið í forgrunni, stundum legið í dvala á meðan lífið hefur tekið aðrar stefnur.

En hún hefur aldrei alveg þagnað.

Og eftir öll þessi ár, allar þessar hljómsveitir, plötur, tilraunir, krókaleiðir og óvæntu beygjur er ég enn að gera það sama og ég gerði tíu ára gamall með Casio-skemmtarann minn.

Að búa til ný lög og sjá hvað gerist.